Owen publikuje krótką opinię: miasta powinny ograniczyć tempo wzrostu czynszów. Godzinę później komentarze dzielą się na dwa obozy. Jedni twierdzą, że chce zniszczyć rynek mieszkaniowy i zrobić z każdego właściciela mieszkania czarny charakter. Drudzy mu przyklaskują i przekonują, że kto się nie zgadza, ten dla zysku wyrzuciłby babcię na bruk.
Nikt w tej dyskusji nie spiera się z rzeczywistą osobą. Owen nie nazwał właścicieli mieszkań złoczyńcami. Większość jego przeciwników nie chce nikogo eksmitować. Obie strony okładają kartonowe kukły, wygrywają każdą rundę i niczego się nie uczą.
Jest na to sposób: steelmanning. Zamiast atakować najsłabszą wersję poglądu, najpierw budujesz jego najmocniejszą wersję, a dopiero potem sprawdzasz, czy wytrzymuje krytykę. W tym poradniku wyjaśniamy, na czym to polega, przedstawiamy klasyczne zasady i metodę krok po kroku, a także trzy przykłady, sytuacje, w których lepiej odpuścić, oraz ćwiczenia.
Czym jest steelmanning?
Steelman to najmocniejsza, najbardziej życzliwa interpretacja argumentu, z którym się nie zgadzasz. Steelmanning polega na jej zbudowaniu: przedstawiasz stanowisko drugiej strony tak, by jej najrozsądniejsi zwolennicy mogli powiedzieć: „Tak, właśnie o to nam chodzi”, nawet jeśli sam formułujesz je lepiej od nich.
Nazwa nawiązuje do chochoła, czyli angielskiego straw mana. Chochoła łatwo przewrócić. Steelman, dosłownie „stalowy człowiek”, potrafi oddać cios.
Chochoł, słaby argument i steelman
Warto zestawić te trzy podejścia, bo środkowe najłatwiej przeoczyć.
| Podejście | Co robisz | Przykład (temat: czterodniowy tydzień pracy) |
|---|---|---|
| Chochoł | Wymyślasz lub zniekształcasz stanowisko, którego nikt nie głosi, a potem je obalasz | „Czyli ludzie mają dostawać tyle samo pieniędzy za mniej pracy?” |
| Słaby argument | Wybierasz najsłabszy prawdziwy argument albo najmniej przekonującego rzecznika danej strony i go obalasz | „Jeden influencer twierdzi, że wolne piątki leczą wypalenie. Bzdura.” |
| Steelman | Znajdujesz najmocniejsze rzeczywiste uzasadnienie i mierzysz się z nim | „Najlepszy argument jest taki, że wielu pracowników umysłowych wykonuje najcenniejszą pracę w mniejszej liczbie godzin skupienia. Krótszy tydzień może więc utrzymać wydajność, a ograniczyć wypalenie i rotację. Sprawdźmy to.” |
Chochoł to znany błąd argumentacyjny (zobacz nasz przewodnik po błędach logicznych oraz szczegółowe omówienie argumentu chochoła z przykładami). Słaby argument trudniej rozpoznać, bo ktoś naprawdę powiedział tę niemądrą rzecz. Traktowanie najsłabszego rzecznika jak przedstawiciela całej strony to jednak chochoł z lepszym przypisem.
Zasada życzliwej interpretacji
Steelmanning wyrasta ze starszej idei, którą filozofowie nazywają zasadą życzliwej interpretacji: odczytując czyjeś słowa, wybierz najbardziej rozsądne znaczenie zgodne z tym, co dana osoba powiedziała, a nie najbardziej absurdalne. Gdy współpracownik mówi „ten termin jest niemożliwy”, rozsądniej usłyszeć „nie zdążymy przy obecnym składzie zespołu” niż dosłowne twierdzenie o prawach fizyki.
Życzliwa interpretacja dotyczy rozumienia wypowiedzi. Steelmanning idzie dalej: aktywnie budujesz najlepszą argumentację za danym poglądem, również z argumentów, których jego zwolennik sam nie przytoczył.
John Stuart Mill ujął sens tego podejścia w O wolności: „Kto zna tylko własną stronę sprawy, niewiele o niej wie”. Jeśli umiesz pokonać jedynie słabą wersję przeciwnego stanowiska, nie wiesz jeszcze, czy twoje stanowisko przetrwa starcie z mocną.
Reguły Rapoporta i ideologiczny test Turinga
Dwa narzędzia pomagają przełożyć steelmanning na praktykę. Pierwsze podpowiada, jak odpowiadać. Drugie pozwala sprawdzić, czy naprawdę rozumiesz drugą stronę.
Reguły Rapoporta
W książce Intuition Pumps and Other Tools for Thinking filozof Daniel Dennett spopularyzował reguły, które przypisywał teoretykowi gier Anatolowi Rapoportowi. W uproszczeniu: zanim skrytykujesz czyjeś stanowisko, zrób cztery rzeczy:
- Przedstaw je tak jasno, obrazowo i uczciwie, by rozmówca powiedział: „Dzięki, szkoda, że sam tak tego nie ująłem”.
- Wymień punkty, w których się zgadzacie, zwłaszcza te mniej oczywiste.
- Powiedz, czego się od niego nauczyłeś.
- Dopiero wtedy przedstaw zastrzeżenia lub krytykę.
Reguły zmuszają cię do zrozumienia poglądu przed jego zaatakowaniem. Zmieniają też sposób, w jaki druga osoba odbiera twoje słowa. Ktoś, kto przed chwilą usłyszał własny argument sformułowany lepiej, niż sam potrafił to zrobić, wysłucha sprzeciwu inaczej niż ktoś wyśmiany. Zwróć uwagę na poprzeczkę w pierwszej regule: nie wystarczy przedstawić stanowiska „poprawnie”. Trzeba zrobić to tak dobrze, by rozmówca żałował, że sam na to nie wpadł.
Ideologiczny test Turinga
Ekonomista Bryan Caplan zaproponował ideologiczny test Turinga, nazwany na cześć słynnego testu inteligencji maszyn Alana Turinga. Pytanie brzmi: czy potrafisz przedstawić przeciwny pogląd tak przekonująco, że jego prawdziwi zwolennicy wzięliby cię za jednego ze swoich?
Wiele osób umie wyliczyć hasła drugiej strony. Znacznie mniej potrafi wyjaśnić, dlaczego przyzwoita, inteligentna osoba uważa je za przekonujące. Jeśli twoja wersja brzmi jak parodia, prawdziwy zwolennik od razu to zauważy.
Jak zbudować steelmana krok po kroku
Ta metoda przydaje się zarówno wtedy, gdy masz pięć minut przed spotkaniem, jak i wtedy, gdy przygotowujesz się do debaty przez tydzień.
1. Precyzyjnie sformułuj pytanie
Zapisz przedmiot sporu jednym jasnym zdaniem. „Czy nasza szkoła powinna zakazać telefonów?” to zbyt ogólne pytanie. „Czy uczniowie powinni trzymać telefony w szafkach przez cały dzień szkolny, również podczas przerw?” wskazuje już konkretne stanowisko, które można wzmocnić.
2. Znajdź najlepszego rzecznika, nie najgłośniejszego
Najgłośniejsze osoby rzadko rozumują najstaranniej. Szukaj ludzi, którzy podzielają dany pogląd i dogłębnie go przemyśleli: badaczy, doświadczonych praktyków, osób bezpośrednio dotkniętych problemem. W sprawie regulacji czynszów przeczytaj wypowiedź organizatora lokatorów, nie konto z memami.
3. Ustal, jakie wartości stoją za stanowiskiem
Większość rzeczywistych sporów nie dotyczy wyłącznie faktów. Chodzi też o to, które wartości uznajemy za najważniejsze. Zwolennicy ograniczeń wzrostu czynszów często stawiają na stabilność i więzi lokalne. Przeciwnicy przywiązują dużą wagę do podaży mieszkań i ich dostępności dla nowych lokatorów w dłuższej perspektywie. Obie strony chronią coś ważnego.
Gdy umiesz nazwać wartość, o którą dba druga strona, jej argument przestaje wyglądać głupio. Widzisz inne priorytety, o których da się rozmawiać.
4. Zbierz najmocniejsze dowody i tok rozumowania
Jakie dwa lub trzy najlepsze powody podałby rozsądny zwolennik tego stanowiska? Jakie dowody za nimi stoją? Jeśli masz ulubioną kontrę, sprawdź, jak odpowiedziałby na nią dobrze przygotowany rozmówca. Niemal zawsze ma jakąś odpowiedź.
5. Napisz wersję, pod którą podpisałby się rozsądny zwolennik
Ujmij steelmana w krótkim akapicie, z perspektywy drugiej strony, bez sarkazmu i ironicznego cudzysłowu. Uwzględnij wartość, mechanizm działania pomysłu i najmocniejsze dowody. Jeśli lektura nie wywołuje u ciebie choćby lekkiego dyskomfortu, argument prawdopodobnie wciąż jest za słaby.
6. Sprawdź go u osoby, która naprawdę podziela ten pogląd
Ten krok pomija niemal każdy. Pokaż swój akapit rzeczywistemu zwolennikowi stanowiska i zapytaj: „Podpisałbyś się pod tym?”. Jeśli usłyszysz: „Tak, nawet lepiej to ująłeś, niż zwykle robię to ja”, spełniłeś pierwszą regułę Rapoporta.
7. Dopiero teraz odpowiedz
Przedstaw własne stanowisko (przyda się tu struktura opisana w poradniku jak napisać ripostę). Zwykle twoje zastrzeżenia staną się bardziej precyzyjne, część starych zniknie, bo działały tylko na chochoła, a pojawią się rzeczywiste punkty zgody.
Przykłady: trzy sporne pytania
Zastosujmy tę metodę do trzech tematów, które regularnie budzą emocje. Środkowa kolumna pokazuje wersję z sekcji komentarzy. Prawa przedstawia argument, z którym warto się zmierzyć. Nie chodzi o wskazanie zwycięzcy, lecz o pokazanie najmocniejszego stanowiska każdej ze stron.
Ograniczenie wzrostu czynszów
Owen popiera limity podwyżek czynszu. Sana uważa, że przyniosą odwrotny skutek.
| Strona | Wersja chochoła | Steelman |
|---|---|---|
| Za ograniczeniem wzrostu czynszów | „Właściciele mieszkań są chciwi, więc państwo powinno po prostu ustalać ceny.” | „Przeprowadzka jest kosztowna i dezorganizuje życie, dlatego lokatorzy nie mogą łatwo zrezygnować z najmu po nagłej, dużej podwyżce. Daje to właścicielom przewagę wykraczającą poza zwykłe warunki rynkowe. Ograniczenie corocznych podwyżek chroni obecnych mieszkańców przed koniecznością wyprowadzki, pomaga utrzymać ciągłość nauki, pracy i relacji sąsiedzkich oraz daje czas na budowę nowych mieszkań. Przepisy można zaprojektować tak, by dopuszczały rozsądne podwyżki i nie obejmowały nowego budownictwa.” |
| Przeciw ograniczeniu wzrostu czynszów | „Chcą tylko, żeby właściciele mieszkań się bogacili.” | „Limity pomagają osobom, które już wynajmują lokal, ale mogą osłabiać motywację do budowania nowych mieszkań, utrzymywania istniejących budynków w dobrym stanie, a nawet oferowania lokali na wynajem. Lokatorzy zostają też w mieszkaniach, które przestały odpowiadać ich potrzebom, co zmniejsza liczbę wolnych lokali. Najbardziej tracą nowi mieszkańcy i młodzi najemcy, którzy nie mogą znaleźć lokum. Jeśli rzeczywistym problemem jest niedobór mieszkań, rozwiązaniem jest zwiększenie ich liczby oraz celowana pomoc dla zagrożonych lokatorów.” |
Gdy Sana wzmacnia argument Owena, mówi nie o chciwości, lecz o nierównej pozycji stron i stabilności. Gdy Owen wzmacnia argument Sany, myśli o osobach, które dopiero szukają mieszkania. Teraz mogą rozmawiać o konkretach: wyjątkach dla nowych budynków, wysokości limitu czy dopłatach dla potrzebujących.
Czterodniowy tydzień pracy
Felix prowadzi małe studio projektowe i rozważa czterodniowy tydzień pracy. Jego wspólnik nie jest przekonany.
| Strona | Wersja chochoła | Steelman |
|---|---|---|
| Za czterodniowym tygodniem pracy | „Ludzie po prostu chcą dłuższego weekendu.” | „W pracy wymagającej skupienia efekty nie rosną proporcjonalnie do liczby godzin. Dużą część pięciodniowego tygodnia pochłaniają spotkania, przeskakiwanie między zadaniami i zmęczenie. Krótszy tydzień zmusza zespół do ograniczenia mało wartościowych zajęć, zmniejsza wypalenie i absencję chorobową, a przy tym pomaga rekrutować bez podnoszenia pensji. Warto wprowadzić go na próbę, jasno mierzyć wyniki i wycofać zmianę, jeśli spadną.” |
| Przeciw czterodniowemu tygodniowi pracy | „Szefostwo chce wycisnąć z ludzi każdą godzinę.” | „Nie każdą pracę da się skompresować. Klienci oczekują odpowiedzi również w piątki, a przerwy w obsłudze mogą kosztować firmę kontrakty. Zespół może po prostu upchnąć pięć dni zadań w czterech i zamienić jeden rodzaj wypalenia na drugi. W pierwszych testach często uczestniczą najbardziej zmotywowane zespoły, więc ich wyników nie da się łatwo uogólnić. Raz przyznany benefit bardzo trudno też odebrać, dlatego nieudany test ma realną cenę.” |
Oba steelmany podpowiadają lepszą decyzję: okres próbny z mierzalnymi wynikami, plan obsługi klientów i uzgodnione z góry zasady na wypadek niepowodzenia. Jeśli sam rozważasz podobną zmianę, narzędzie AI do analizy za i przeciw pomoże ci szybko zestawić argumenty obu stron przed podjęciem decyzji.
Zakaz telefonów w szkołach
| Strona | Wersja chochoła | Steelman |
|---|---|---|
| Za zakazem | „Dzisiejsze dzieci są uzależnione, technologia je zniszczyła.” | „Telefony projektuje się tak, by przyciągały uwagę, a lekcja nie wygra z urządzeniem, które co kilka minut wibruje. Zakaz obowiązujący przez cały dzień usuwa pokusę, zamiast wymagać od uczniów nieustannego ćwiczenia silnej woli. Ogranicza też presję społeczną w szkole, nagrywanie innych uczniów i lęk, że coś ich ominie podczas przerw. Nauczyciele przestają pilnować urządzeń i mogą skupić się na nauczaniu.” |
| Przeciw zakazowi | „Nie obchodzi ich zdrowie psychiczne dzieci.” | „Rodzice chcą móc skontaktować się z dzieckiem w nagłej sytuacji, a niektórzy uczniowie potrzebują telefonu ze względów zdrowotnych, rodzinnych lub bezpieczeństwa. Całkowity zakaz sprowadza problem wychowawczy do kwestii urządzenia i nie uczy samokontroli potrzebnej w dorosłym życiu. Egzekwowanie zasad może być nierówne i szczególnie dotykać niektórych uczniów. Reguły dotyczące lekcji i jasne zasady przechowywania telefonów mogą przynieść większość korzyści przy mniejszych kosztach.” |
Kiedy mamy przed sobą oba steelmany, pytanie staje się bardziej konkretne. Nie brzmi już „telefony są dobre czy złe?”, lecz „zakaz przez cały dzień czy ograniczenie podczas lekcji, i jak rozwiązać kwestię nagłych sytuacji oraz wyjątków?”. Na takie pytanie szkoła może odpowiedzieć.
Spróbuj sam. Wybierz stronę, z którą się nie zgadzasz, i przedstaw jej argument, zanim zrobi to AI:
Steelmanning w pracy i relacjach
Steelmanning częściej przyda ci się na spotkaniu albo przy kuchennym stole niż w sali debat. Zwłaszcza gdy jutro znów zobaczysz swoich rozmówców.
W pracy
Na spotkaniu może przybrać formę pytania, w którym najpierw streszczasz cudzą obawę:
„Chcę się upewnić, że dobrze cię rozumiem. Martwisz się, że jeśli wystartujemy w październiku, dział wsparcia zostanie zasypany zgłoszeniami, gdy my wciąż będziemy poprawiać błędy. A możemy stracić właśnie tych pierwszych klientów, na których najbardziej nam zależy. Zgadza się?”
Gdy rozmówca potwierdzi, czuje się wysłuchany, reszta zespołu poznaje najmocniejszą wersję zastrzeżenia, a twoja odpowiedź dotyczy sedna sprawy. Pomagają trzy nawyki:
- Zbuduj steelmana przed wyrażeniem sprzeciwu, nie po. Jeśli najpierw zaatakujesz słabą wersję, późniejsze uczciwe ujęcie mocnej zabrzmi jak wycofywanie się.
- Nazwij wartość. „Stawiasz jakość ponad tempo. To rozsądny priorytet”.
- Zaproponuj test. Gdy obie strony mają mocne argumenty, mały pilotaż często daje więcej niż długa dyskusja.
W relacjach
W rozmowie z partnerem, przyjacielem czy członkiem rodziny stawka wydaje się inna, ale mechanizm pozostaje ten sam. Sana i jej partner wciąż kłócą się o święta u jego rodziny. Jej typowe streszczenie jego stanowiska brzmi: „Nie obchodzi cię, czego ja chcę”. Jego wersja jej stanowiska: „Po prostu nie lubisz moich rodziców”.
Steelmany brzmią inaczej. Ona mogłaby powiedzieć: „Widzisz rodziców tylko dwa razy w roku, twój tata jest coraz starszy, a w święta cała rodzina spotyka się razem. Czujesz, że nieobecności na takim spotkaniu nie da się później nadrobić”. On mógłby odpowiedzieć: „Podróż zajmuje dwa pełne dni, w ogóle nie odpoczywasz i chciałabyś choć raz spędzić święta tak, żebyśmy oboje mogli odetchnąć”.
Żadne z tych zdań nie jest oskarżeniem. Pod każdym druga osoba mogłaby się podpisać. Wtedy święta na zmianę albo krótsza wizyta zaczynają brzmieć jak rozwiązania. Uwaga: steelman wygłoszony z sarkazmem („Dobra, przedstawię teraz twoje całkowicie rozsądne stanowisko”) jest gorszy niż jego brak.
Kiedy nie stosować steelmanningu
Steelmanning to przydatny nawyk, a nie obowiązek w każdej sytuacji.
Rozmówcy działający w złej wierze
Steelmanning zakłada, że drugiej osobie zależy na prawdzie lub podjęciu decyzji. Niektórzy za każdym razem zmieniają zasady sporu albo dyskutują wyłącznie po to, by prowokować. Nadal możesz przeanalizować stanowisko na własny użytek, żeby je zrozumieć, ale nie jesteś winien tej osobie niekończącej się rozmowy. Możesz ją zakończyć.
Szkodliwe twierdzenia i ustalone fakty
Publiczne przedstawianie najmocniejszej wersji szkodliwego twierdzenia może zwiększyć jego zasięg. Czym innym jest analizowanie, dlaczego ludzi przyciąga dany pogląd, na potrzeby badań, edukacji czy skutecznej odpowiedzi, a czym innym dopracowywanie go dla publiczności. Podobnie można długo rozważać wartości i kompromisy, ale nie trzeba szukać najmocniejszego argumentu za płaską Ziemią, zanim zacznie się rozmawiać o geografii. Życzliwość wobec osoby („dlaczego mogła w to uwierzyć?”) nadal pomaga. Życzliwość wobec wielokrotnie obalonego twierdzenia już nie.
Steelmanning nie oznacza zgody
To najczęstsze nieporozumienie. Zbudowanie najmocniejszej wersji poglądu nie oznacza, że go popierasz. Czasem, poznawszy najlepszy argument drugiej strony, odrzucisz go z większą pewnością i dokładnie wyjaśnisz dlaczego. Nie chodzi też o wymyślenie lepszego argumentu i udawanie, że rozmówca sam go podał. Jeśli wzmacniasz jego stanowisko, powiedz to wprost: „Tak rozumiem najmocniejszą wersję twojego poglądu. Czy o to ci chodzi?”.
Ćwiczenia, które pomagają wyrobić nawyk
Steelmanning to umiejętność, którą można doskonalić. Każde z tych ćwiczeń zajmuje od pięciu do dwudziestu minut.
- Steelman w jednym akapicie. Wybierz pogląd, z którym zdecydowanie się nie zgadzasz. Napisz w pierwszej osobie akapit w jego obronie, bez sarkazmu. Poprawiaj go, aż przeszedłby ideologiczny test Turinga.
- Nazwij wartość. Wybierz gorący temat z wiadomości i napisz po jednym zdaniu o wartości, której broni każda ze stron. Jeśli nie umiesz nazwać wartości drugiej strony, jeszcze jej nie rozumiesz.
- Rapoport w czterech linijkach. Gdy następnym razem z kimś się nie zgodzisz, przed odpowiedzią zapisz cztery rzeczy: jego stanowisko własnymi słowami, jeden punkt zgody, coś, czego się nauczyłeś, i dopiero potem zastrzeżenie. Wyślij odpowiedź tylko wtedy, gdy każde z tych zdań jest szczere.
- Zamień się stronami. Przygotuj argumenty za tezą, a potem z takim samym zaangażowaniem broń stanowiska przeciwnego. Nie bez powodu to klasyczne ćwiczenie debatantów (więcej w poradniku jak debatować).
- Audyt chochołów. Przeczytaj ponownie własny tekst o spornym temacie. Czy druga strona zgodziłaby się z każdym streszczeniem swoich poglądów?
Pokrewne ćwiczenie polega na celowym bronieniu określonej strony, by sprawdzić wytrzymałość argumentów. Opisujemy je w poradniku o adwokacie diabła. Z kolei pytania sokratejskie pokazują, jak badać stanowisko za pomocą pytań zamiast kontrargumentów.
Jak ćwiczyć steelmanning z AI
W ćwiczeniu steelmanningu najtrudniej znaleźć kogoś, kto na zawołanie dobrze obroni pogląd przeciwny do twojego. Tu naprawdę przydają się debaty z AI.
Poproś kilku dyskutantów AI o obronę strony, z którą się nie zgadzasz
W Debatly kilka modeli AI i postaci prowadzi wielorundową debatę nad twoim pytaniem, a sędzia ocenia argumenty i wydaje uzasadniony werdykt. Taki format świetnie nadaje się do ćwiczeń:
- Za kontra przeciw. Wpisz pytanie i skup się na stronie, z którą się nie zgadzasz. Potraktuj jej wypowiedź otwierającą jako szkic steelmana. Zanim przeczytasz odpowiedź drugiej strony, napisz własną wersję i porównaj je.
- Model kontra model. Niech dwa różne modele AI bronią przeciwnych stanowisk w tej samej sprawie. Modele często wybierają inne uzasadnienia, więc dostaniesz więcej materiału do zbudowania steelmana.
- Adwokat diabła. Przedstaw własne stanowisko i pozwól, by zaatakowała je Petra, adwokat diabła. Jej najmocniejsze zarzuty to w praktyce steelman przeciwnej strony.
Następnie pozwól sędziemu Alexowi ocenić rundę. Jeśli strona, którą odrzucasz, wypadnie w jego ocenie lepiej, niż się spodziewałeś, warto się nad tym zastanowić. Nie znasz jeszcze tego formatu? Artykuł czym jest pokój debat AI wyjaśnia przebieg sesji, a w pokoju debat możesz zadać własne pytanie.
Oto dobry temat do ćwiczenia, bo większość osób ma na jego temat zdecydowaną intuicję:
Felix ma swoją rutynę przed każdą decyzją, co do której jest mocno przekonany: zapisuje własne stanowisko w dwóch zdaniach, uruchamia debatę AI i czyta tylko argumenty strony przeciwnej, tworzy własnego steelmana bez przepisywania wypowiedzi modelu, notuje argumenty docenione przez sędziego, które sam wcześniej odrzucał, a na koniec pokazuje swój akapit współpracownikowi o odmiennym zdaniu.
Ważne ograniczenie
AI potrafi napisać płynnego i pewnie brzmiącego steelmana, który mimo to jest powierzchowny. Może pominąć życiowe doświadczenie, lokalny kontekst albo argument najważniejszy dla prawdziwych zwolenników danego poglądu. Traktuj jego odpowiedź jako mocny pierwszy szkic i sprawdzaj ją w rozmowie z ludźmi oraz w wiarygodnych źródłach.
Jeszcze jedno pytanie do przećwiczenia, które dzieli niemal każde miejsce pracy:
Zacznij w tym tygodniu od jednego argumentu
Masz już cały zestaw narzędzi. Wiesz, czym różnią się chochoł, słaby argument i steelman. Możesz stosować reguły Rapoporta: przedstawić pogląd rozmówcy, wskazać punkt zgody, powiedzieć, czego się nauczyłeś, a dopiero potem odpowiedzieć. Ideologiczny test Turinga pomoże ci ocenić własną pracę. Steelmana buduj świadomie: znajdź najlepszego rzecznika, nazwij wartość, zbierz najmocniejsze dowody, napisz wersję, pod którą ta osoba mogłaby się podpisać, i zapytaj ją o zdanie.
Wybierz w tym tygodniu jeden pogląd, z którym się nie zgadzasz, i napisz jego steelmana. Dopiero potem z nim polemizuj.
Jeśli chcesz sparingpartnera, który będzie bronił odrzucanego przez ciebie stanowiska najlepiej, jak potrafi, rozpocznij debatę w Debatly i zobacz, jak oceni ją sędzia. Zacznij od pytania, na które odpowiedź wydaje ci się najbardziej oczywista. Dostępne plany znajdziesz na stronie cennika.
“Steelmanning: jak mierzyć się z najlepszą wersją cudzego argumentu”
